شهر و دیاری که داریم

یا که دنیای که در آنیم

جای عشق نیست

من با صدای بی صدایی فریاد زدم که کجایی

کی می آیی از صفر

غصه هایی دارم فراوان از دل تنگم

هر دم با خود بی هوده در جنگم

تو که از غم هیچ نمیدانی

چه میدانی سردار بی لشگرم

ساقی بی می خانه منم

شاهی بی سر زمین

پروانه ای بی پر منم

پرنده بی پر و بال منم

ماهی بی دریا شدم

باور ندارم که اینچنین بی یار شدم

از غمم تو چیزی نمیدانی

اندکیست که شعری ننوشته ام

صدای کلاغ آزارم میدهد

نه به اندازه ی این سکوت تلخ تنهایی ها

عجب روزگار عجیبی شده

همه چیز پُر از صوت های نا هنجار

و زمانی که به تو می رسند سکوتشان مبهم است

دوست دارم از خود بپرسم

که چرا من اینجایم؟

ولی نمیدانم که چرا آنجا نیستم!

نه جایی خواهم رفت

نه جایی در برم خواهد گرفت

من نه اهل آسمانم ونه اهل زمین

میانشان معلق و سرگردانم

در نزدیکی مبهم عشق خانه ای ساخته ام

پرو بال کبوتر عشق را چیده ام

شهوت را آزادی بخشیده ام تا برود

من مانده ام و یک جام

یک جامٍ طوفانی عشق

یک جام پر از مرگ با عشق

یک جام که همه را در بر میگیرد

من همین جایم

پشت در ها مانده ام

من همین جایم

یک قدم دور تر از خدا

خدا نزدیک تر از رگ گردن به شماست

شاید آن موی رگ کوچکت من باشم

از دیده ات پنهانم

در نظر قلبت آشکارم

من همین جایم،همین جا.....